ХӨГЖМИЙН ЭХ БУЛАГ
Энэхүү номны тэргүүн хэсэгт Шри Чинмойн хөгжмийн дотоод утга чанарыг тайлбарлажээ. Хөгжим гэдэг ухамсраа өргөжүүлэн тэлэхэд хүнд тус нэмэр болдог уналга тэрэгтэй адил бөгөөд дотоод ертөнцөд байх бурханлаг Ухамсарын бодит илэрхийлэл юм. Түүний өгүүлснээр: "Хөгжим гэдэг дээд 'Би' -гийн дэлгэрэл хийгээд нэгдэл билээ. 'Би' -нь өөрийгөө хөгжмөөр дамжуулж дэлгэрүүлэн тэлэх агаад тэрхүү дэлгэрэн тэлэгч 'Би' бол бодгал 'би' бус хязгаарлагдашгүй 'Би' юм."
Номны хоёрдугаар хэсэгт дотоод сэтгэлийн хөгжил дэвшилд түлхэц өгөх тарни болон жапаны тухай өгүүлжээ. Мөн хэсэгт дотоод сэтгэлийн хөгжлөө ахиулах, эрүүл мэндээ сайжруулах, эд хөрөнгөө аривжуулах зэрэгт тарни ямар үүрэгтэй байдгийг дурдсан байна.
Номны хэсгээс...
Хөгжим гэдэг Бурханы дотоод хэл буюу хамаг орчлонгийн хэл билээ. Би хэдийгээр Франц, Герман, Итали хэлний алийг нь ч мэддэггүй боловч хөгжим эгшиглэхэд тэрхүү хөгжмийн дотоод мөн чанар нь миний зүрх сэтгэлийн гүнд хүрэх буюу миний зүрх сэтгэл тэрхүү хөгжмийн дотоод гүнд нэвтрэн уусдаг юм. Тэр цагт зүрх сэтгэлийн дотоод холбоо л хангалттай байх тул ямар ч хэл яриа шаардлагагүй болдог. Миний зүрх, хөгжмийн зүрхтэй хүүрнэн ярилцах агаад тэрхүү хүүрнэлийнхээ ачаар бид ялгаж салгашгүй нэг болж хувирдаг.
Дотоод сэтгэлийн ертөнцөд эрхэм чухагаараа бясалгалын дараачаар хөгжим – хөгжмийн амьсгал ордог. Бясалгал гэдэг эрчимжүүлэн гүйцэлдүүлэгч аниргүй юм. Аниргүй гэдэг илэрхийлэгдэмгүйн уран илэрхийлэл юм. Тиймээс ч Альдоус Хаксли: “Илэрхийлэгдэмгүйг хамгийн ойр дөт илэрхийлж чаддагаараа аниргүйн дараачаар хөгжим ордог юм” гэж хэлжээ.
Аниргүй бол бүхний эх ундарга. Аниргүй бол хөгжмийн эх ундарга. Аниргүй гэдэг чухамдаа өөрөө хөгжим юм. Аниргүй бол Дээдгэгээний хамгийн гүн яруу, хамгийн сэтгэлийг баясгагч хөгжим юм. Аниргүй бол оргилон ундарч, урсан тэлсээр гол мөрөн аль эсвэл захгүй их далай тэнгист цутган нийлэх урсгалтай ижил юм.
Аниргүй гэдэг үүр юм. Хөгжим гэдэг шувуу юм. Жиргэн дуулагч шувуун өглөө эрт үүрнээсээ нисэн одож, үдэш орой үүрэндээ эргэн ирдэгчлэн дотоод сэтгэлийн ертөнцөд бурханлаг хөгжим нь аниргүй сүнсний дотоод гүнээс үүдэн эгшиглэдэг билээ.
Сэтгэлийн Хөгжим
Сэтгэлийн хөгжим нь Оройн Дээдгэгээнийг илэрхийлэх тул зүрх сэтгэлийг маань хоромхон хугацаанд сэрээж, урамшуулах эрдэмтэй юм. Сэтгэлийн хөгжим гэдэг өөрийгөө бурханлаг аргаар илтгэн харуулахыг эрмэлзэх Гэрэл билээ. Энэ хорвоод мунхгийн түнэр харанхуй нь өөрийгөө тунхаглан зарлахыг санаархдагчилан Гэрэл ч бас өөрийнхөө Бодит, Бурханлаг чанарыг онцгой аргаар илэрхийлэн тунхаглахыг эрмэлздэг. Гэрэл бол алив бүхний амин сүнс, хайрын амин сүнс, бүх урлагийн амин сүнс. Гэрэл өөрийгөө хөгжмийн эгшигээр дамжуулж, бурханлаг аргаар тунхаглавал тэрхүү хөгжим нь сэтгэлийн хөгжим болдог юм.
Хөгжим гэдэг дээд “Би”-гийн дэлгэрэл хийгээд нэгдэл билээ. “Би”-нь өөрийгөө хөгжмөөр дамжуулж дэлгэрүүлэн тэлэх агаад тэрхүү дэлгэрэн тэлэгч “Би” бол бодгал “би” бус хязгаарлагдашгүй дээд “Би” юм. Хөгжим гэдэг дээдийн Бодит үнэний түгэл, дэлгэрэл билээ.
Хөгжим сэтгэл зүрхний амьдрал хоёрыг ижилхэн төрсөн ихрүүд адил юм гэдгийг ухаарахын цагт хөгжим нь бидний дотоод сэтгэлийн амьдралд асар их тус нэмэртэй болдог. Үнэндээ бол хөгжим, сэтгэл зүрхний амьдрал хоёрыг ангид үзэж болшгүй юм. Биесээ түшин зэрэгцэн байдаг хоёр гар, хоёр нүдээ бид хэрхэн ангид тусдаа зүйлс гэж үзэж болох билээ? Хэрэв нэг нүд маань сайн харж чадахгүй байвал хараа маань муудаж байна гэж хэлдэг шүү дээ. Түүнчлэн хөгжим, сэтгэл зүрхний амьдрал хоёр хамтдаа явж, нэгнийхээ дутууг гүйцээж байх учиртай. Эрэлчин хүн дотоод гүндээ умбаж амьдрал хийгээд үнэн, бодит ахуйгаас зүйрлэшгүй их сэтгэлийн ханамж хүртэхэд нь хөгжим тус дэм болдог. Үүний хариуд сүнсний гэрэл болсон хүч чадлаа хорвоо дэлхийд түгээн дэлгэрүүлэхэд нь хөгжимд сэтгэл зүрхний амьдрал тус дэмээ хүртээнэ.
Сэтгэлийн хөгжим сонсох юмуу тоглоход тэр даруй дотоод ахуй маань өөдлөн өөдөлсөөр оргилын дээдэд хүрдэг. Тийнхүү улам дээшилсээр Чанадын оронд хүрнэ. Тэрхүү Чанад нь бид бүхнийг цаг үргэлж дэмжиж, биднийг удирдан залж, хэтийдсэн дээд дүр болсон жинхэнэ бурханлаг чанарт маань хүргэхийг эрмэлзэж байдаг. Сэтгэлийн хөгжим сонсох буюу сэтгэлийн сайхан аялгуу тоглоход дотоод ахуй маань өлмийгөөс зулай хүртлээ хамаг биеэрээ уяран хайлдаг. Бидний дотор, бидний биеэр ухамсрын мөрөн гол урсах агаад тэрхүү мөрөн гол үргэлжид ариун тунгалаг хэвээрээ мяралзан байдаг.
Хөгжим ба Бясалгал
Хөгжим бол эрхэм чухагаараа залбирал, бясалгалын дараа орно. Бясалгал гэдэг зорьсон зорилгод хүргэх шулуун дөт зам лугаа адил бол хөгжим нь өргөн дардан замтай ижил юм. Ялимгүй тойруу, урт байж мэдэх хэдий ч энэ замд өчүүхэн ч бартаа саад гэж үгүй. Сэтгэлийн хөгжим тоглох юмуу сонсвол бясалгалын хүч арвиждаг. Яагаад вэ гэвэл хөгжим бол хүний тэмүүллийг нэмэгдүүлэх эрдэмтэй юм. Түүнчлэн сэтгэл зүрхний эрэлчин хүн хөгжимчин болохыг хүсвэл, хөгжмийн суурь боловсролгүй байсан ч сайн хөгжимчин болох боломжтой юм. Учир нь гэвэл залбирал, бясалгалд боломж бүхэн агуулагдаж байдаг. Хэзээ ч хөгжимд суралцаж байгаагүй ч хэрэв та сэтгэлийнхээ угаас залбирал, бясалгал үйлддэг бол Дээдгэгээний Ивээлээр залбирал, бясалгалын тань дотроос хөгжмийн зүйрлэшгүй сайхан авъяас хүч тодрон гарах агаад тэрхүү хүчийг та өөрийнхөөрөө хэрэглэж болно.
Сэтгэлийн хөгжим эгшиглэх бүрийд бид урам зориг, баяр баясгаланг олно. Ухамсрыг маань ирмэх хормын дотор өндөр дээд ертөнцөд хүргэх хүч хөгжимд бий. Гэхдээ зөвхөн хөгжмөөр хязгаарлагдалгүй, хэрэв бид залбирал, бясалгал үйлддэг бол, сэтгэл зүрхний амьдралын замыг ухамсартайгаар дагадаггүй эгэл жирийн хөгжимд дурлагч хүнээс хавьгүй их гэгээрэл, биеллийг олох нь эргэлзээнгүй билээ. Дотоод сэтгэлийн хөгжимчин бүхэн энэ хорвоод Бурханы Гэрлийг ухамсартайгаар түгээж байдаг. Бурхан бол сансрын Тоглогч, мөнхийн Тоглогч, харин бид түүний зэмсгүүд юм. Чухамдаа Дээдгэгээн л зөв зэмсгийг бүтээж, тоглогчоор мадаггүй зөв тоглуулж, хөгжимчнийг төрүүлдэг билээ.
КҮНДАЛИНИ: Бурхан эхийн хүч
Энэхүү номондоо төгс гэгээрсэн Багш, Күндалинийг сэрээх янз бүрийн арга, түүнчлэн гурав дахь нүд болон бусад төвүүдийг хэрхэн нээх тухай өгүүлжээ. Күндалини Хүчийг бүх түвшинд нь үзэж туулсан хүний хувиар Шри Чинмой Багш зарим нэг төвийг нээснээр үүдэж болох сэрэмжлүүштэй аюул ослын тухай ч сануулсан байна. Мөн чакра нээгдэж байгааг хэрхэн мэдэх, Күндалини болон Бурхан Эхийн хоорондын холбоо, Күндалинигаас чанад ертөнц дэх онцгой чухал туршлагын тухай бичжээ. Энэ номонд Шри Чинмой Багшийн дөрвөн лекц, мөн энэ сэдвээр асуусан асуултын хариулт зэрэг нь агуулагдаж байна.
Номын хэсгээс...
ЭХ ДҮРЭЭР ЗАЛРАХ БУРХАН
Бурхан хэмээвээс бидний Эх хийгээд Эцэг билээ. Тэрбээр арга ба билиг. Күндалини хүч гэдэг Дээдгэгээн Охин тэнгэр, Эх дүрт Бурханы хүч юм. Заримдаа Өөрийнх нь Хүчийг үзэхийг хүссэн хүүхдүүдтэйгээ Бурхан Эх наадан цэнгэхийг таална. Заримдаа хүүхдүүдийнхээ хүчийг үзье хэмээн таалаад наадам бүхнээр наадан цэнгэнэ. Тийнхүү хүүхдүүдийнхээ зиндаанд буун залраад хэрэв сахилга журмыг сайтар дагаж, сайтар хичээх аваас ямар их хүчтэй болж чадахыг нь үзүүлдэг. Хүүхдүүд нь үүнд сэтгэл татагдан баясаад, “Эх маань ийм хүчтэй. Эх маань тийм чадалтай” гэж хөөрнө.
Күндалини Хүчээ үзүүлэхийн тулд Эх илт доош бууж ирэх шаардлагатай болдог. Тэрбээр зарим нэг хувилгаан шидийг үзүүлэхэд хүүхдүүд түүнд суралцахыг хүснэ. Үүнд нь Эх: “Тэгвэл эхлээд ийм наадамд суралцах хэрэгтэй” хэмээн айлдаад хамгийн өндөр дээд Хүч, хамгийн өндөр дээд Ухамсраа үзүүлнэ. Хүүхдүүд үүнийг алмайран гайхаж, “Эх маань ийм агуу юм!” гэж дуу алдацгаана. Тэд тийнхүү хайр, бишрэл, огоорлын эрдэмд суралцаж эхэлдэг. Бурхан Эхээ Өөрийнхөө жинхэнэ Дүр болох хамгийн дээд Дүрээрээ залран байхыг үзээд тэдгээр Күндалини хүч бүгдээрээ юу ч биш болохыг тэд ухаарна. Күндалини хүчийг үзүүлнэ гэдэг өчүүхэн цог, цучилаар наадахтай ижил ажээ.
Күндалини хүч гэдэг нь жинхэнэ хүч мөн боловч туйлын тогтворгүй чанартай. Тэр ихэнхдээ сармагчин лугаа адил тогтворгүй байдаг. Харин жинхэнэ дотоод сэтгэлийн хүч буюу хамгийн өндрөөс ирэх Дээдгэгээн Эхийн Хүч туйлын тогтуун ба түүнд тогтворгүй чанар огт үгүй. Дотоод сэтгэлийн хүчийг хэрэглэж амар амгаланг түгээхэд тэр нь жинхэнэ амар амгалан байдаг.
Күндалини хүчийг сайн үйлсийн төлөө хэрэглэсэн ч цаглашгүй Амгалан, цаглашгүй Жаргалан, цаглашгүй Гэрлийг яг байгаа байдлаар нь түгээж дийлэхгүй. Хичнээн олон удаа шидийг үзүүлсэн байлаа ялгаагүй түүнийг үзэх хүн тавхан хором сэтгэл баясаад тийм хүчийг олж чадаагүйдээ атаач сэтгэл нь гарч ирдэг. Тэгээд өөрийнхөө хүчийг дахин эс үзүүлбэл үзэж суусан хүнд эргэлзэх сэтгэл төрнө. Тэрээр биднийг хааяа л шид үзүүлж чаддаг юм байна гэж хардана. Күндалини хүчээр шид бүхнийг үзүүлж болох хэдий ч хүний ухамсрыг дээшлүүлэх тухайд бол огтын ашиг тусгүй юм. Тиймээс л бидэнд хамгийн дээд Дүрээр үзэгдэх Дээдгэгээн Охин тэнгэрээс ирэх дотоод сэтгэлийн хүч хэрэгтэй байдаг билээ.
КҮНДАЛИНИ ЙОГ:БУРХАН ЭХИЙН ХҮЧ
Күндалини Йогийн замыг дагахыг бид хүсдэг билүү? Тэгвэл нойронд автах ёсгүй. Түнэр харанхуй ертөнцийн нойронд автах ёсгүй. Түнэр ертөнц гэдэг дотоод нөөц хүчийг сульдаан мохоогч юм. Харанхуй ертөнц гэдэг гадаад боломж чадварыг сүйтгэн бусниулагч юм. Дотоод нөөц хүч сульдан мохохын цагт амьдрал гэдэг гутамшиг болно. Гадаад боломж чадвар сүйдэн буснихын цагт амьдрал гэдэг тэсвэрлэхүйеэ бэрх болно. Чухам хаана дотоод нөөц хүч маань эндэл осолгүй арвижин тэлэх вэ? Гагцхүү Бурхан Эхийн Хүч буюу Күндалинигийн зүрхнээ дотоод нөөц хүч маань тийн арвижиж чадна. Чухам хэдийд гадаад боломж чадвар маань үр өгөөжөө өгөх вэ? Гагцхүү Бурхан Эхийн Хүч буюу Күндалинигийн өлмий дор сөгдөн мөргөхийн цагт гадаад боломж чадвар маань үр өгөөжөө өгнө.
Күндалини Йогийн замыг дагахыг бид хүсдэг билүү? Тэгвэл мятаршгүй зориг тэнхээтэй байх ёстой. Мунхаг, ухамсаргүйн ертөнцөд дайчин баатар мэт байх ёстой. Мунхаг хэмээгч нь биднийг дорой буурай болгодог юм. Өөрсдөө бид буурай гэдгээ ухаарахад дотор маань орших Бурхан Эхийн Хүч нь өөрийгөө дорой болсон мэт санана. Өөрсдөө бид дорой гэдгээ ухаарахад асар цаглашгүй Нигүүлслээрээ Тэрбээр биднийг шантарч няцалгүй зоригжуулж, урамшуулж, гэгээрүүлдэг.
Күндалини Йогийн замыг дагахыг бид хүсдэг билүү? Тэгвэл энэрэн хайрлах ёстой. Бид дотоод Бурхан Эхээ хайрлах ёстой, өмнөө залрах Бурхан Эхээ хайрлах ёстой, дэргэдээ залрах Бурхан Эхээ хайрлах ёстой. Дотор маань залрах Бурхан Эхийн сэтгэл нь гүн билээ. Өмнө маань залрах Бурхан Эх хэмээвээс үзэмж төгөлдөр билээ. Дэргэд маань залрах Бурхан Эх хэмээвээс үлэмж хүчит билээ. Амьдрал хэмээх Сансрын Наадамд наадахын тулд бидэнд Сүнсний Эх хэрэгтэй. Амьдрал хэмээх Сансрын Дууг дуулахын тул бидэнд Үзэсгэлэнт Эх хэрэгтэй. Амьдрал хэмээх Сансрын Бүжгийг бүжихийн тул бидэнд Хүчирхэг Эх хэрэгтэй. Амьдралын Наадам биднийг эрчимжүүлдэг. Амьдралын Дуун биднийг гэгээрүүлдэг. Амьдралын Бүжиг биднийг үхэлгүй мөнхжүүлдэг. Эрч хүч маань хорвоо дэлхийд хэрэгтэй. Гэгээрлийг маань хорвоо дэлхий алдаршуулах учиртай. Үхэлгүй чанарыг маань хорвоо дэлхий нандигнах учиртай.
БАЯСЛЫН ЖИГҮҮР
Энэхүү ном нь Өрнөдөд түргэн борлогдсон номын тоонд ороод байгаа бөгөөд дотоод амьдралын гуа сайхан, тэмүүлэл бүхий арвин баялгийг уншигч олонд таниулахыг зорьсон. Оюун ухааны хязгаарлагдмал байдлаас үүсэлтэй тогтворгүй, тодорхойгүй бодлыг дотоод гүн дэх оршнолын ханамж, баяр баягалантай зүйрлэсэн түүх, ёгтлол, жүжгийг та энэхүү бүтээлээс унших болно. “ Жинхэнэ дотоод баяр баясгалан дотроос ундран гарна. Тэрээр гадны ямар ч нөхцлөөс хамаардаггүй юм. Танаар дамжин урсах урсгал баяр баяслын илгээмжийг өөртөө тээнэ. Энэ бурханлаг баяр баясгалан амьдралын цорын ганц зорилго билээ.” хэмээн Шри Чинмой бичжээ.
Номын хэсгээс ....
Баясгалант амьдрал
Бид бүгдээрээ эрэлчид, бидний зорилго нэгэн ижил: дотоод амгалан, гэрэл, баясгаланд хүрч, Эх булагтайгаа салшгүй нэгдэн, жинхэнэ ханамж дүүрэн амьдрахад оршино.
Баяр баясгалантай амьдрах нь дотоод амьдрал билээ. Энэ амьдрал нь өөрийгөө нээхүй рүү хөтөлнө. Өөрийгөө нээнэ гэдэг Бурханыг таньж гэгээрэхүй юм. Учир нь Бурхан болбоос танигдаж, илтэд гарч ирэхээ хүлээн хүн нэг бүрийн дотоод гүнд орших тэнгэрлиг Нэгэн билээ. Тэрхүү Бурханыг бид Дотоод Жолоодогч буюу Дээдгэгээн хэмээн ухаарч болно. Яаж нэрлэсэн ч ялгаагүй дотоод эрлийн маань туйлын зорилго болсон дотор маань залрах Оройндээдийг хэлж буй хэрэг билээ.
Дотоод амьдралаа дэмжин тэтгэх цагт гадаад амьдрал маань утга учиртай болно. Өдөр алгасалгүй бид гурван удаа хооллож, бие махбодоо тэжээдэг. Тэгвэл дотоод гүнд маань сүнс хэмээх балчир хүүхэд бий агаад бид түүнийг хооллох цаг зав гаргадаггүй. Сүнс бол дотор маань орших Бурханы ухамсарт төлөөлөгч билээ. Сүнс хэмээх хүүхэд биелэгдээгүй цагт гадаад ертөнцөд бид өөрсдөө хэзээ ч үл биелнэ.
Гадаад ба дотоод амьдралыг хэрхэн холбох вэ? Бясалгал хэмээх тэнгэрлиг урлагт суралцах аваас энэ хоёр ертөнцийг ухамсартайгаар амархан холбож чадна. Бясалгал үйлдэн ахуйд хором бүр нь гуниг гутрал, айдас, уур хилэнгийн дүрт бусармаг харанхуйг хөөж, дотоод ертөнцийн амгалан, хайр, баясал жаргалан, гэрэл гэгээ зэрэг бурханлаг чанарыг илтэд гаргах алтан боломж болно.
Сэтгэл зүрхний хүн бол эгэл жирийн бөгөөд дуутай шуутай нэгэн байх ёстой. Сэтгэл зүрхний хүмүүн Бурханд хүрэхийн тулд түүний өдөр тутмын ажил үйлс нь бурханлаг үр ашигтай байх учиртай. Бурханлаг үр ашигтай үйлсээрээ бид дотоод баялгаа хуваалцдаг. Үйлс бүрийн цаадах бурханлаг учир шалтгааныг ухаарч, үр өгөөжийг нь бусдад хүртээнэ. Сүслэл хорвоогийн амьдралыг эс үгүйсгэнэ. Гадаад амьдрал нь бидний гүнд орших бурханлаг амьдралын тунхаг болох учиртай.
Ухамсар бол амьдралын оч
Ухамсар нь хүн бүрийг орчлон ертөнцийн амьдралтай холбогч оч юм. Ухамсар бол хүн ба Бурхан, газар дэлхий ба Диваажингийн хоорондох гүүр ажгуу. Ухамсар үгүй бол алив бүхэн усгүй цөл адил болно. Харанхуй газар хаана яваагаа мэдэхийн тулд хүн гэрэл чийдэн асаадаг. Хэрэв бид гэрэл гэгээгүй амьдралынхаа тухай мэдэхийг хүсвэл ухамсрын дэм хэрэгтэй болно. Ухамсар бол шаттай адил юм. Түүний янз бүрийн гишгүүр дээр гарч, өгсөн уруудаж болно. Хэрэв та гүн бясалгал үйлдэх аваас таны өмнө ухамсрын бүх түвшин илтэд үзэгдэнэ. Эхний гишгүүр бол бие махбод, удаах гишгүүр нь тамир юм. Тамир гэдэг Энэтхэгийн гүн ухаанд хэрэглэгддэг нэр томъёо бөгөөд сэтгэлийн хөөрөл, түрэмгий, эрчит чанарыг агуулсан байдаг. Гурав дахь гишгүүр бол ухаан юм. Ухааны чанагш сэтгэлийн зүрх оршино. Сэтгэлийн зүрхэндээ л хүн сүнсний үйл хөдлөлийг мэдэрдэг. Сүнс бол бидний гүнд орших Бурханы гэгээн гэрэлт элч билээ. Тэрээр төрөл, үхэл доройтол буурлыг эс мэдэх агаад үүрдийн, үхэшгүй мөнхийн билээ. Сүнс шууд Бурханаас ирж, Бурхантай холбоотой байх агаад Бурхан өөдөө эргэн буцна.
Хүмүүн төрөл авахын өмнө сүнс, газар дэлхий дээр биелүүлэх бурханлаг зорилгынхоо талаар дотоод айлдварыг хүртдэг. Сүнс эрхэм зорилгоо бүрэн ухамсарлах боловч амьдралын маань явцад эгэл ухааны үйлдэл заримдаа сүнсний бурханлаг урамшил ба эрхэм зорилгыг далдлан хаах нь бий. Тийнхүү сүнсний эрхэм зорилго илтэд гарч эс чадна. Гагцхүү ухаан, зүрх, сүнснийхээ хамтаар тэмүүлсэн цагт бид энэ газар дэлхий дээр юуны төлөө амьдарч буйгаа олж мэдэх болно.
Дотоод дуудлага
Тэмүүлэл бол зүрхний маань гүнээс өөдлөн дээшлэх дуудлага юм. Бид дотоод дуудлагаараа тэнгэрлиг ухамсарт хөл тавина. Энэ дуудлага бол нэр алдрын төлөө биш. Энэ дуудлага бол амьдрал хэмээх завины Дотоод Жолоодогч болсон Бурхантай бүрэн төгс, хариу горьлолгүй нэгдэхийн төлөө байдаг.
Зарим хүн Дотоод Жолоодогч байдгийг огт мэддэггүй. Бас зарим нь Дотоод Жолоодогч байдгийг мэддэг хэрнээ Түүнтэй ямар нэг холбоо, харилцаатай байхыг хүсдэггүй. Чин сэтгэлт эрэлчин бээр Дотоод Жолоодогчтой байнга холбоотой байх шаардлагатайг ухаардаг. Дотор нь Бурхан залран байгааг мэдсэн төдийгөөр түүний сэтгэл эс ханана. Тэрбээр Бурханы ухамсарт оршиж, эргэх хоногийн туршид Түүнтэй хамт байхыг хүсдэг.
Бид өдөр тутмынхаа амьдралд Бурханыг бодит үнэн болгох ёстой. Бурханы оролцоо хамгаас чухал гэдгийг ухаарах учиртай. Хэрвээ хүн өдөр бүр хооллохгүй бол бие махбод өлбөрч туйлдана. Үүнтэй адил хэрэв өдөр бүр залбирч бясалгахгүй байвал сэтгэл зүрхээрээ өлбөрч байгаагаа бид ухаарах учиртай. Өр зүрхнээсээ нулимс асгаруулан тэмүүлэх үедээ бид, дээрээс Бурхан залран буухыг харна. Үлгэрлэвээс энэ нь нэгдүгээр ба гуравдугаар давхарт байгаа хоёр хүн уулзан учрахтай адил юм. Бид дээш хоёрдугаар давхарт гарахад Бурхан бээр доош хоёрдугаар давхарт буун морилно. Тэнд бид учран, бие биенээ биелүүлнэ. Хоёрдугаар давхарт хүрэх шатыг бид зүрхнийхээ уйлаанаар бүтээнэ. Энэ бол тэмүүллийн дуудлага бөгөөд буруу хэрэг тарьчихаад гэмшин унагах нулимс биш юм. Галын дөл ямагт өөдөө бадрах адил зүрх уйлан тэмүүлнэ. Уулын гол урсан буух мэт Бурхан бээр Элбэрэл юутайгаа доош заларна. Тэмүүлэл хийгээд Элбэрэл учран золгохуйд Бурхантай нэгдэхүй хэмээх тэнгэрлиг биеллийг бид олно.
Тиймээ, аливаа дотоод дуудлага бүхэн
Дуулдахгүй өнгөрөх ёсгүй.
Тэгэх ч жамгүй...
Meeting Sri Chinmoy for the first time
December 1970
December 2nd 1970 was a date that came to have supreme importance in our lives. In Glasgow it was a cold wet night, but Janani and I were heading out with some anticipation to hear a talk by a visiting spiritual teacher - Sri Chinmoy!
We knew little or nothing about Guru, but the talk, at the University’s Catholic Chaplaincy, had been advertised for some weeks, with little A5 posters around campus. The posters showed a striking photograph of the Master in meditation - we would soon come to know it as the Transcendental! In a curve around the image were the words LOVE, DEVOTION, SURRENDER, and intriguingly the lettering style was a computer font. The suggestion was that this was a teacher for the modern world, the here and now.
The poster had first been drawn to my attention by my friend and fellow writer Tom McGrath (soon-to-be Nityananda!) He had been organising events on campus, and the Philosophy Society (who were promoting Guru’s talk) had asked him to help spread the word. I remember Janani and I sitting with Nityananda and his wife Shantishri, in their kitchen, looking at the poster and saying how powerful it was. But we did not really know what to expect.
For some time I had been reading spiritual books, mainly on Zen. I had been to hear a Buddhist teacher, Rimpoche Chogyam Trungpa. I had sat with Nityananda (again in his kitchen!) chanting the Hare Krishna mantra. I was clearly seeking something - a way, a path - but what it might be I had no idea.
We came into the lecture room and were happy to see a fair number of people had turned up. Guru was standing at the back of the room in gold-yellow kurta and dhoti. He looked at us as we came in the door and I can only say I felt scanned by his gaze! I said to Janani, ‘Quite a presence,’ and we found seats near the front, next to Nityananda and Shantishri. The murmur of talk died down as Guru came to the front of the room and onto the platform where he stood a moment in silence with folded hands.
The wording on the poster had been Love, Devotion, Surrender, but the first words Guru spoke were the actual title of his talk: Divine Duty and Supreme Reward.
"God thinks of His Duty. God meditates on His Duty. Man loves his reward. Man cries for his reward…" 1

The voice was mesmerising, musical, the delivery slow and incantatory. It was like nothing I had ever heard before, and I surrendered myself to its rhythms. The talk was not a lecture in any traditional sense. Nor was it a sermon. It was a heightened spiritual discourse. It was as if Guru had entered into meditation and was channelling the words, letting them speak through him.
"In our life of realisation, duty is our divine pride, and reward is our glorious, Transcendental height." 2
I have since read the talk and found it coherent, engaging and well structured. At the time I was simply following it as best I could. At moments the words came into focus with great clarity, and I found myself thinking, That’s just right! At other times I was simply looking at Guru, letting the words wash over me, amazed at what he was radiating, his being. At one point I could see a gold light around him, but my mind tried to dismiss it as a trick of the light - my eyes must be tired, his gold robes were causing a flicker against the colour of the wall behind him. But the image persisted.
After some time - I have no idea how long - Guru was winding down, concluding.
"This is my last talk. My tour has come to an end….Yesterday I was in Ireland and today I am here in Scotland. What am I doing? I am trying with utmost sincerity to be of service to sincere seekers. Each individual has the capacity to be of service to others…" 3
He chanted AUM, powerfully, and recited a prayer from Hindu scripture. He bowed to us with folded hands, then said if there were any questions he would do his best to answer them. A few people did indeed ask questions and in his replies he mentioned his path of meditation. In what, I think, was the last question, Nityananda asked how we could find out more about that, and if we could put it into practice. Guru said, very sweetly, that if anyone was interested, they could come and see him when the meeting was over. Then he looked at his watch and said, ‘In fact the meeting is over. You can come and see me now!’ He came off the stage and went out by the side door.
I have often thought of that moment, a turning point, the resonance of that one word. Now.
There must have been a slight delay while a small side room was made available. I was aware of the Catholic Chaplain saying (with what I thought was some consternation!) that he too had seen Guru’s aura of gold light. I overheard the University’s Professor of Logic saying to one of his acolytes, ‘It’s not exactly our kind of philosophy, is it?’ (And I thought, thank God for that!)
Then it was time to decide whether to go with Guru. Nityananda and I had both been deeply impressed by Guru, could see he was the real thing. But momentarily there was some kind of resistance, the stubbornness of the male ego. What are we getting into? But while we hesitated, Janani and Shantishri were already out the door. What could we do but follow?
There had been perhaps eighty people at the talk, but just seven of us went in to the little side room.
Guru sat on a chair and we sat on the floor in a little half-circle. Again there was that sweetness as he asked us each a little about ourselves. Then he said he would meditate with us.
He gave us very simple instructions. Keep the back straight, breathe through the nose. Focus on what he called the spiritual heart, in the centre of the chest. He asked us to close our eyes and imagine a flower there at the heart centre - a rose for the men, a lotus for the women. Then he said he would meditate on each of us.
What happened then was extraordinary. There were no fireworks, nothing huge or Transcendental, simply a profound sense of lightness and peace, an opening up. We all felt it, and we knew when he was concentrating directly on us.
Later I was to read something Guru wrote:
"When you meet a genuine spiritual Master, his silent gaze will teach you how to meditate."
And that was it, exactly.
There was such a feeling of peace and light in the room. Everyone was smiling.
Guru had to leave to travel back to London and from there to his home in New York. He asked us to meditate every day and to meet together once a week as a group. He gave each of us a small Transcendental picture and told us we could meditate by concentrating on it, and he entrusted a bigger one to Nityananda to use in the group meetings.
The Master’s silent gaze…
A bright-eyed Canadian woman was accompanying Guru on his trip. We would come to know her as Alo Devi. She said we would look forward to our group meetings, like an oasis in the midst of our lives. I found it very touching. (And of course she was absolutely right!)
We said our Thank yous and Farewells and stepped out into the night.
We had found our Guru, or rather, our Guru had found us.
- Janaka Spence
- 1. > Sri Chinmoy, Beyond Within — A collection of writings 1964-1974, Agni Press, 1975.
- 2. Sri Chinmoy, AUM — Vol. 7, No. 1, 27 Aug. 1971, AUM Centre Press, 1971
- 3. Sri Chinmoy, The oneness of the Eastern heart and the Western mind, part 1, Agni Press, 2003
Give me the chance to uplift you
The first time I saw Guru’s face was on a poster in the Graduates Memorial Building in Trinity College Dublin. It was behind the glass of the Philosophical Society’s noticeboard; it was on a poster announcing a talk he was going to give on December 1, 1970. It was the Transcendental and it was the Transcendental that represented Guru on the front page of the Irish Times on December 2, 1970 in an article where a Guru was first called a Guru by a newspaper.
Guru’s first European tour was financed by Mahavishnu John McLaughlin, the famous guitarist. At the same time as Guru’s tour, Mahavishnu was also touring Europe. His wife Mahalakshmi and Alo Devi accompanied Guru and sometimes Guru’s visit to a city coincided with Mahavishnu’s. But in Dublin this was not the case.
Guru gave his talk as part of the Philosophical Society’s weekly meeting. The chairman of the ‘Phil’ was seated on a throne-like chair at the back of a low stage, almost dozing. Guru was standing in front of him to his right. He was standing near the edge of the stage and tapped it with his foot. He seemed to be in a trance. I don’t remember what the talk was about. It was abstract and lofty but did not appeal to reason or the intellect. It was obvious something unusual was happening.
At the end of the talk, Guru asked if Patrick O’Rourke’s friends were in the audience. We were, and we went up to the front of the room around Guru. He was then 39 years old; softness and sweetness were what I felt from him.
Guru asked if we would like to meditate with him. This met with broad agreement both from the friends of Patrick O’Rourke and several other people. Where to go? I happened to know that the top floor of the GMB was a large empty room so I proposed that. About 40 people trooped up the three flights of stairs. The room was empty except for the carpet. We all sat down on the floor in an arc around Guru. He meditated; we tried to meditate.
After the meditation of about 10 minutes Guru said,
"People say beauty is skin deep but I say beauty is Soul deep."
Guru asked if we would like to form a meditation group. He would meditate on us in New York and we would meditate in Dublin. I couldn’t see how that would work but a day of the week and a time was agreed upon: Mondays at 8pm.
Guru asked that the seekers who wished to be his students should write a short note, three to four lines long, telling him about themselves. Someone would collect them and bring them to his hotel, the Royal Hibernian in Dawson Street, which is no longer there. Guru said that he would read the notes and nominate one of us to be the leader of the group, though this did not have any spiritual significance, just someone to organise meetings and such like. A boy called Paul Eagan collected the notes of about 20 people and took them to the Hibernian. Guru wrote back short replies. He told me I would be happier if I followed his path and that I should learn to control my sexual desires. He asked Paul to be the leader of the group.
The first meeting we held was in the room at the top of the GMB. For me it was quite a striking experience. There is a poem of Guru’s Flower-Flames number 481 called No Peace for You.
No peace for you,
No satisfaction for you,
Unless you give me
The chance to uplift you
From the morass
Of your dogmatic empiricism.Sri Chinmoy
I had been unable to understand how Guru’s meditating in New York could have any effect on what was happening in Dublin, but after this first meditation I was convinced I was mistaken.
The following weeks about 20 of us met in a room above the entrance portico of Trinity Chapel. The College Chaplain came one evening and said he felt the presence of the divine.
After Guru left, we all stopped using drugs. Several of us shared a frightening experience: the sensation that the world was going to end in the next minute or so. After some days this experience stopped. During the spring and summer terms the group met regularly. We received books from New York; Paul distributed them and wrote back to New York.
Sundar Dalton
Poem from Sri Chinmoy, Ten Thousand Flower-Flames, part 5, Agni Press, 1979
How I came to the spiritual path
Mahiya Linder
Mahiya Linder from Berlin is a student of Sri Chinmoy and has been practising meditation for several years. In this video, she explains what drew her to the spiritual life. She explains how finding meditation helped to her to discover more balance and meaning in her life. Mahiya now gives meditation classes in Berlin.
Sri Chinmoy's vision of the Peace Run
Harita Davies
Harita Davies from New Zealand has participated in the Sri Chinmoy Oneness-Home Peace Run since the late 1990s. In this video, she explains why the Peace Run was founded and what Sri Chinmoy hoped to enable through having a global torch run for peace.
- ‹ previous
- 54 of 125
- next ›